|
Piacenza
Onderweg, vlakbij restaurant Avila, waar we de lunch gebruikten, steken we de Trebbia over. Deze rivier is bekend van de slag van Hannibal tijdens zijn militaire operatie vanuit Spanje voor de aanval op Rome. In november 218 v. Chr. begint Hannibal aan de tocht over de Alpen met 50.000 soldaten en 37 olifanten. Het wordt een rampzalige tocht; slechts de helft van zijn soldaten blijft over. Nadat Turijn is ingenomen, volgt de opmars naar Piacenza. Aan de oostkant van de Trebbia liggen de Romeinen. Hannibal lokt de Romeinen het water in. In december is het zo koud, dat de Romeinen half bevroren zijn wanneer ze aan de overkant van de rivier aankomen. Daar staan Hannibals soldaten op hen te wachten. Het wordt een bloedbad en 20.000 Romeinen vinden de dood.
 |
|
Piacenza heeft voor de Nederlandse bezoeker een vaderlands tintje. Alessandro Farnese, de hertog van Parma, is aan het einde van de 16e eeuw een geducht tegenstander van prins Maurits. Zijn moeder, Margaretha van Parma, geboren in Oudenaarde, is een bastaarddochter van keizer Karel V. Ze trouwt met Ottavio Farnese, zoon van paus Paulus III, die ze eigenlijk beneden haar stand vindt. Ze wil het huwelijk niet beleven. Margaretha verblijft in Piacenza en Ottavio in Parma. Ze krijgen twee zoons, waaronder Alessandro Farnese. Wanneer haar halfbroer Philips II haar vraagt om landvoogdes van de Lage Landen te worden, verhuist ze naar Brussel. Ze verblijft hier negen jaar. Ze blijkt een diplomatieke, tolerante vrouw. Ze heeft grote bewondering voor Willem van Oranje. In 1566 maakt ze de beeldenstorm mee, in 1567 stopt ze als landvoogdes en keert terug naar Piacenza. Weer een jaar later vertrekt ze naar de Abruzzen waar ze de rest van haar leven in eenzaamheid slijt.
Op het Piazza dei Cavalli staat het Palazzo del Comune uit de 13e eeuw. De architectuur is primitief gotisch met een open benedenverdieping en een gesloten bovenverdieping. Achter de bakstenen gevel gaat één grote ruimte schuil.
|
Voor het gebouw staan twee grote ruiterstandbeelden: het linker stelt Alessandro Farnese voor en het rechter zijn zoon Ranuccio I.
De San Sisto is een vroege renaissancekerk, gebouwd tussen 1499 en 1511 op een oudere kerk. De kerk is vernoemd naar Sixtus II, paus in Rome in 250, een van de eerste slachtoffers van de christenvervolgingen in de eerste eeuwen van onze jaartelling. Boven het altaar hangt een kopie van een werk van Rafaël, de Sixtijnse Madonna. Het beroemde origineel hangt in Dresden.
De bouw van de kerk is klassiek met een tongewelf, maar met twee vleugels, een dubbele kruisvorm en twee koepels. Twee kapellen hebben elk hun eigen klassieke zuivere vormgeving. Tijdens de Renaissance zoekt men naar de volmaakte, zuivere vorm. Men kan de Renaissance ook wel een "design-beweging" noemen.
Margaretha van Parma is overleden in 1582. In haar testament had ze aangegeven om in de San Sisto te worden begraven. Aan deze wens is in 1617 voldaan, maar haar eigen beschrijving van haar graf is niet nageleefd door de monniken. Eigenlijk had er een bronzen beeld van haar op het graf moeten staan.
Onderweg naar de bus zien we het gigantische bakstenen Palazzo Farnese. Deze burcht was de woning van Margaretha wanneer ze in Piacenza was.
We rijden moe en verzadigd naar Parma. Ons hotel Stendhal in het hartje van de stad is een oase van comfort. Wat heerlijk. We nemen onmiddellijk een koel biertje uit de minibar. Een beetje opfrissen en naar beneden.
We hebben de avond voor onszelf en gaan de stad verkennen en een hapje eten op het centrale plein van Parma, Piazza Garibaldi, vroeger het Romeinse forum en nu een schitterend vierkant plein met gezellige terrasjes, waar iedereen buiten zit te eten. Wij dus ook. Na onze uitgebreide lunch van deze middag in Avila vinden we een stuk pizza en een salade meer dan genoeg. Dat, met een fles wijn en een fles water en de avond kan niet meer stuk. Hier zitten we heerlijk bij te komen van alle inspanningen van die dag. Het is duidelijk dat we overheerlijk slapen in onze fijne kamer.
Conchita de Bruin
|
|
|
|
