|
Milaan
Een wandeling op zondagniveau
Vroeg, op tijd en met kloppend hart, stappen we de economisch belangrijkste stad van Italië in. Het blijkt op deze prachtige ochtend dat ons hotel slechts een Italiaanse steenworp af ligt van het eerste doel. Ineens staan we voor een uitgestrekt park, waar langzaam de Italianen in hun zondagse pak tevoorschijn komen. Op een wijds grintplein met een grote klaterende fontein wordt onze blik meteen aangetrokken door een immens, hallucinant bakstenen gebouw, met enorme torens en onafzienbare muren: het Castello Sforzesco. Het is een overblijfsel van een vesting die meerdere malen is herbouwd en gerestaureerd, en dat goed de geschiedenis weerspiegelt van het trotse Milaan. Voor de hoofdingang neemt Cor dan ook ruim de tijd voor een historisch overzicht.
Zo keken we met andere ogen naar het enorme batiment, vanaf 1893 het gemeentemuseum. In hoofdtoren van Filarete (1452) had Beatrice zich verschanst voor de gevechten tussen Welfen en Gibellijnen! In de diverse gebouwen, resten van de vesting, zijn een massa prachtige kunstwerken tentoongesteld, te veel om alle te bezoeken of maar op te noemen. Zalen vol sculpturen, weefsels, muziekinstrumenten, alles in een prachtig decor. Hoogtepunt in deze Musei del Castello zijn o.a. de Sala delle Asse met een houten betimmering die beschilderd is met bloemmotieven van wellicht Leonardo da Vinci, dan de Pietà Rondanini, laatste beeld van Michelangelo, al dan niet met opzet onafgewerkt, met een maximum aan expressie, en ook de Cappella Ducale met 15e eeuwse wand- en plafondfresco's.
Schoorvoetend verlieten we deze weelde door het 46 hectare grote park (deel van het tuintje van de Visconti's) met zijn arena en triomfboog. Duizelend tramden we oostwaarts en zochten rust in de S.Maurizio, renaissancekerk met fresco's van Bernardino Luini en het Monastero Maggiore.
De expressobar bleek een prima uitvalspunt naar de kerk van S.Maria delle Grazie. Deze laatgotische kerk werd gebouwd door de dominicanen en al snel omgebouwd door Bramante met een "tribuna", een enorme kubusvorm in de geliefde renaissancevorm van centraalbouw, met daarop een zeer forse tamboer die de koepel ondersteunt.
De koepel, maagdelijk wit, lijkt van binnen te zweven op de vier machtige bogen. De harmonieuze kloosterhof zou ook van Bramante's hand zijn.
Conform de moeizaam verkregen afspraak konden we in fluisterstilte de refter betreden. Een hoogtepunt, het Cenacolo Vinciano, Leonardo's afbeelding van het Laatste Avondmaal welke later vele andere schilders inspireerde. Een momentopname waar Christus over de verrader spreekt. Redelijk bewaard gebleven niettegenstaande bombardementschade en minder goede techniek (tempera op droge kalk). Naar de lunch!
|
|
 |
Jos Beek
|
|
|
|
