|
Syracuse
...Om kwart over zeven zitten we weer "opgepoetst" in de bus richting het oude Syracuse, het schiereiland Ortigia. Wij maken een sfeervolle avondwandeling door de oude, in schemer gehulde stad. Het middeleeuwse karakter is goed bewaard gebleven in de smalle straatjes en er zijn aardige barokke gevels en balkons te zien. Wij staan stil bij de oudste Griekse tempel in Syracuse, de Apollotempel uit 575 v.Chr. De tempel is in de loop van de tijd veranderd in een moskee, een kerk en een kazerne en is pas deze eeuw weer ontdaan van alle toevoegingen.
We wandelen verder naar het Domplein, een mooi, langgerekt plein in het centrum van Ortigia omgeven door barokke gebouwen. Wij bekijken het meest opvallende bouwwerk, de Dom.
Een uniek bouwwerk omdat de belangrijkste tempel van de antieke stad en de belangrijkste kerk van de nieuwe stad in één gebouw verenigd zijn.
In 480 v.Chr. bouwde de tiran Gelon hier na de overwinning op de Carthagers bij Himera een dorische tempel als dankbetuiging aan de godin Athene. In 640 na Chr. bouwde bisschop Zosimus in de ruïne van de tempel een kerk die later door de Noormannen veranderd en aangepast werd. Na de aardbeving van 1693 kreeg de kathedraal een nieuw barok uiterlijk.
Cor wijst ons op de twaalf antieke zuilen en het fries met de metopen van de Griekse tempel die zichtbaar zijn in de zijmuur van de kerk. Vervolgens "ontleedt" hij voor ons de voorgevel.
 |
|
De rijke voorgevel met korintische zuilenorde werd ontworpen door Andrea Palma in 1728. De beelden in de gevel ter weerszijde van de Madonna stellen de heilige Marcianus, de eerste bisschop van Syracuse, en de heilige Lucia, stadspatrones van Syracuse voor. Op de trap staan de heiligen Petrus en Paulus. Ignazio Marabiti is de beeldhouwer van al deze beelden.
Wij kunnen slechts een blik in het interieur van de Dom werpen omdat er een eredienst gevierd wordt. Goed te zien is in elk geval hoe de cellamuren zijn veranderd in arcades door er acht openingen in te maken.
Hoewel eenieder snakt naar een borrel, sleept onze reisleider de langzamerhand uitgeputte "cultuurvorsers" nog even mee naar de Fonte di Aretusa. En het moet gezegd worden: de bron is een schilderachtig plekje, omgeven door stenen wallen, begroeid met papyrusplanten en bevolkt door eenden. |
De naam is afkomstig van de bronnimf Aretusa die, uit liefde achtervolgd door de riviergod Alfeios, in Griekenland in zee duikt en als bron in Ortigia te voorschijn komt. De zoetwaterbron was al in de oudheid van levensbelang voor de stad tijdens langdurige belegeringen. Admiraal Nelson nam hier water in voor hij met zijn schepen naar Egypte voer waar hij de slag aan de Nijl zou winnen.
Cees B. wist nog een belangrijke historische gebeurtenis te vermelden uit onze vaderlandse geschiedenis. Op 22 april 1676 raakte "onze" De Ruyter -u weet wel, die van het wiel- zwaar gewond in de slag in de Baai van Syracuse tegen de Fransen. Een week later op 29 april 1676 bezweek hij aan zijn verwondingen.
Met een hoofd barstensvol cultuur -en dit is pas de tweede dag- mogen de vermoeide reizigers dan eindelijk neerzijgen op het naast de bron gelegen terras. De ober heeft zichtbaar moeite enige orde te brengen in de bestelling van deze ietwat "dolgedraaide" groep toeristen. Tot groot genoegen van een aantal dorstigen en tot verbijstering van minder dranklustigen kwam de ober terug met een blad vol halve-liter glazen bier en wijn. Het "bacchanaal" kon een aanvang nemen!
Weer wat op adem gekomen begeven we ons vervolgens naar Trattoria Archimede in de Via Gemmellaro om aan te schuiven aan het diner. Verdeeld over vier tafels genieten wij van een heerlijk Italiaans viergangendiner. Cor is hier duidelijk stamgast, want wij worden met alle egards door Antonio Zammitti en zijn personeel behandeld. De sfeer is zeer geanimeerd en het grote raadsel van de onbekende andere jarige wordt eindelijk opgelost. Kees Rameau houdt een boeiend betoog over harmonie en biedt daarbij ieder tafel een fles wijn aan, omdat zijn Connie jarig is. Applaus voor Kees en "Lang zal ze leven" voor Connie. Gelukkig is dit raadsel nu opgelost zodat we met een gerust hart kunnen gaan slapen. Als afsluiting biedt de eigenaar ons nog een fles van het huis aan: Giada, een echte Siciliaanse wijn met het predicaat "Indicazione Geografica Tipica".
Dik tevreden over deze geslaagde culinaire afsluiting van de dag keren we verzadigd en dodelijk vermoeid met de bus terug naar ons hotel. Onze onvermoeibare reisleider kan het niet nalaten de bus nog even wakker te schudden met de mededeling dat uitslapen er op deze reis niet bij is:
"Morgenochtend om acht uur precies vertrekken wij naar Piazza Armerina".
En dan mogen we ons eindelijk aan Hypnos en zijn zoon Morpheus overgeven!!!!
Ellie en Lex Nievelstein
|
|
|
|
