Het was bewolkt maar droog en via een bijzonder rustiek bochtig paadje van groenbemoste keien, ingeklemd tussen een oud houten hekwerk en overhuifd met glanzend bladergroen klommen we naar boven. Het was een idyllische plek en we waren de enige bezoekers. Cor vertelde ons over Horatius, de dichter-schrijver, die leefde van 65 tot 8 v.Chr., dus ook tijdens keizer Augustus.

Hij was de zoon van een vrijgelaten slaaf. Zijn vader had zich opgewerkt tot veilingmeester en kon zijn zoon een goede opvoeding geven. Horatius kon dus studeren en deed dat in Rome en in Athene. Hij was in 42 een tijd officier in het leger van Brutus en Cassius bij Philippi in Noord-Griekenland en hier leerde hij standvastig te zijn en niet bang. Toen het zijn vader financieel niet meer zo voor de wind ging, moest Horatius een baan zoeken. Daarnaast ging hij schrijven. Zo raakte hij bevriend met Maecenas, een raadgever van de keizer. Van hem kreeg hij een boerderijtje in de heuvels, op de plek waar wij nu staan en Horatius verbouwde het tot een kleine villa. Hij was er heel dankbaar voor, want hij was er erg tevreden mee. Hij maakte ook indruk op keizer Augustus, want die vroeg hem zijn secretaris te worden. Hij had de moed dit te weigeren.

Hij was graag alleen, daar in die heuvels en schreef er zijn gedichten en odes, liederen. In Ode I nr.11 bezingt hij het Carpe Diem, het pluk de dag, want hij was een epicurist. Hij leefde eenvoudig en was tevreden met de gewone goede dingen van het leven en nam het zoals het kwam.

In Ode III nr.13 dicht hij over de Bandusia-bron, die vlakbij ligt en die wij bezochten. Een werkelijk prachtige plek met een waterval, die zich van boven, in twee etappes, van een bemoste berg naar beneden stort. Wij waren verrukt en iedereen dronk van het heldere water. Deze waterval verzorgde ook de watervoorraad van de villa, die zich daardoor een badhuis kon permitteren. Ode III nr.16 is een antwoord aan Maecenas in de vorm van een lied. Maecenas was geregeld eregast onder de talrijke logés die in de villa kwamen.

Alle gedichten van Horatius waren altijd gericht aan iemand. Hij gebruikte korte en langere woorden en anagrammen (dat is het laten terugkomen van de letters van de naam van de aangesprokene in andere woorden) in zijn dichtregels, om zo een bepaalde maat, een ritme te verkrijgen. Zo krijgen zijn gedichten iets muzikaals, het lijken muzikale accoorden. Dit was heel bijzonder en typisch voor zijn stijl. Er is nog veel meer over hem te vertellen, maar dat voert te ver.

We bleven enige tijd op deze prachtige plek, bekeken de ruïnes, de manier van bouwen, de mooie vierkante steentjes en gisten naar de bestemmingen van de ruimten. Er lagen nog verschillende vloermozaïeken met eenvoudige motieven. We zagen ook het badhuis en misschien een sauna!
Daarna gingen we via een gemakkelijker weg naar beneden en Cor bracht ons naar de plaatselijke herberg voor de lunch. Die was eenvoudig, maar allervriendelijkst. De hele familie bleek mee te werken en een jongetje van een jaar of acht zette met een ernstig gezicht voor iedereen een bakje sla neer. We kregen in ieder geval genoeg te eten, want we waren uitgehongerd na die vroege start!
We klommen weer in de bus en gingen op weg naar Subiaco.

Conchita de Bruin en Antoinette Gielen