Maar achter ons, op de top van de heuvel, staat ook wat moois! Het St. Franciscusklooster en -kerkje. Vanaf 1350 heeft op deze acropolis een klooster gestaan. In 1407 vestigden de franciscanen zich hier. Omdat het voor hen te klein was, werd er in de volgende eeuwen door de broeders veel aan ver- en bijgebouwd.Boven de ingang van de kerk is een klein stenen afdak. In de lunetten wordt St. Franciscus afgebeeld. Binnen is het donker, sober. Links is een gang naar de kloostertuin. Op de buitenmuur staat een fresco van St. Franciscus die St. Dominicus begroet.

Oorspronkelijk werd de tuin als groententuin gebruikt. Nu is het een bloementuin met in het midden een oude bron waar het regenwater in samenstroomt. Het is er vredig sereen.
Een paar trapjes omlaag, dan komen we in een museumpje waar veel materiaal uit de gebieden waar de franciscanen hebben gemissioneerd, wordt tentoongesteld.
Rechts naast de kerk ligt het St. Bernarduskloostertje. Een kleinood onder de kloosters. Direct links is een zéér smal en zéér steil stenen trapje dat ons bij de cellen van de monniken brengt: vijf cellen aan de oostkant en vier cellen aan de westkant van de gang. Dit is alles wat er over is van het oorspronkelijke gebouw uit 1333. Je leest de ouderdom van de muren! Piepkleine cellen, dikke stenen muren, versleten houten deuren met op iedere deur de naam van de broeder franciscaan die hier eens zijn leven in boetvaardigheid en gebed leefde. In iedere cel is een klein venster met uitzicht op het landschap óf de kloostertuin. Hier leefden zij, die de uiterste, diepe, onuitsprekelijke stilte van God zochten.
Weer beneden zien we de mooie, zo verzorgde kloostertuin met daaromheen de kloostergang uit 1400. Werkelijk een plaatje! We kunnen er niet in. Door de spijlen van een groot hek zien we in het midden van de tuin een stenen put met daaromheen prachtige bloeiende planten. In de kloostergang hangen potten met kleurige geraniums en tegen de muur van de kloostergang is een muurschildering, te ver weg om goed te onderscheiden wat het voorstelt. De tinten zijn zacht. De achthoekig gevormde, sober gedecoreerde zuilen dragen de tekenen van de tijd. Eenvoud - Harmonie - Verstild gebed.

Een klein groepje van ons gezelschap bezoekt hierna nog de archeologische opgravingen. Al in de 5e eeuw v.Chr. was Fiesole bewoond door de Etrusken maar in de 3e eeuw v.Chr. komt het in de invloedssfeer van Rome. In 80 v.Chr. wordt het een colonia voor Romeinse veteranen. Uit die tijd dateren het Romeinse theater, de thermen en de ruïnes van de Romeinse tempel. Hoe vermoeid we ook waren bij onze aankomst in Fiesole, ná het bezoek aan dit plaatsje leek eenieder gelukkig en voldaan na het zien van zoveel schoons.

Gemma Cranssen